ამ ყოველდღიური ქაოსის მიღმა
როცა გაკრთება ჩემი ნატვრანი,
როცა ბილიკზე ქრება ნაპრალი,
მშვიდად მოვიცილებ სევდიან ნიღაბს
და უცხო სხივებს შევავლებ მზერას.
მერე კი შენს შველას გამოვთხოვ ზენას,
შენზე ძვირფასი რაღა მებადოს?
რადგან დილიდან დაღამებამდე,
როდესაც შენს ყოფას ვუცქერ და ვზვერავ,
წუხილით მავსებს შენი იერი...
ღვთის ფიქრითა თრთის დასალიერი,
მინდა, რომ ვუჭვრეტდე სამყაროს უვრცესს
და შენს ნისლებზე ხშირად ვაფენდე
ამ ჩემი სულის ნათელ ნაფლეთებს,
ვით მიწას - ატმის ხე ყვავილის ფურცლებს.