ბიძაჩემი ოცდათექვსმეტს დაითვლის
სადაცაა, პატარაა მამაზე,
შეხედავ და გეგონება ადვილი
კაცი, თუმცა ნახევარ გულს ატარებს.
როცა მკლავებდაძარღვული სოფელი,
კარებს უღებს, შესასვლელთან ჩერდება,
პირჯვარს იწერს, თვალთან სველი ფორებით,
დგას საფლავთან, თავს ღუნავს და ბერდება...
რაც დრო გადის ემატება ჭაღარა,
შუბლზე ფიქრი გადაედო ნაოჭად,
შეეკითხო, არის თავის ამარა,
უფროსი ძმით ნაადრევად დაობლდა.
ბიძაჩემის თვალის ფერი-მოსევდო
ნაღველს ფატრავს, უფლისაგან განაჩენს
და სულ უფრო მეტად, ვიდრე ოდესმე,
გარეგნულად ემსგავსება მამაჩემს.