სხივებდაფენილ სარკმელთან დგახარ
და სევდა გახლავს კვლავინდებურად,
ხოლო უფრო შორს, მზის დასავალთან
მდუმარე მთები გარინდებულან.
შორი სიჩუმე სმენას მოწვდება,
გაიკვალება ცაზე ბილიკი,
რა ძლიერა ჰგავს შენი მოწყენა
მთების სიმშვიდეს, ანუ პირიქით.
ციაგებს ჩემი მზერის წინაშე,
ვით ჩამავალი მზის სხივი თოვლზე,
შენი აჩრდილი სარკმლის მინაში
გარინდებული ქედების ფონზე.
ვცდილობ, ამ ხილვას ხელი შევახო
და თან ვკითხულობ დარდების თმენით:
დღეს რომელი ხართ ჩემს გულთან ახლო,
შენ თუ ის შორი, მდუმარე მთები?..