საშო-ბლო

ლექსი დავიწყოთ სიტყვა მისხალით
და მისხალ მისხალ მივყვეთ დინებას,
შენი გახდება მალე ის ქალი,
თუ კი იმ ქალმა ასე ინება.
მაგრამ რის ქალი, მაგრამ რა ქალი,
ვეღარც კი ხვდები თუ რა გაოცებს
და საკუთარი თავი დაკალი,
წუხელ იმედის სასაფლაოზე.
მკერდში გაგისკდეს უნდა ნაღმი რომ
იგრძნო სხეული დანამდვილებით,
რადგან მომსწრე ხარ საქმე საგმიროდ
მიტინგზე დგანან ავთანდილები.
აქ არ ამართლებს სიტყვა მისხალი,
დამღუპველია არსიც დინების,
შორი-ენები ისახავენ რომ,
დღეს თვითონ იყვნენ თინათინები
აზრობრივად და კარგი შევეშვათ,
ლექსი დავწეროთ სანამ გავატანთ
ქარს ამ ყველაფერს, როგორც დეპეშას
და სადღაც კიდევ მოვკლავთ პაატას.
რაღაც ირევა როგორც ყოველთვის
გულს გირევს ფარსი ეპოლეტებიც
და ასე რომ ვთქვათ - დიდი პოეტი,
სამშობლოს აღარ ეპოეტები.

დგახარ და ხედავ ცაა ხავერდის,
და ამ სიტყვების ვადაც გავიდა:
"კაციობრიობა რომ არ დაბერდეს,
ჰეი ვინ მოდის მანდ მომავლიდან."