მე რამდენადაც მახსოვს იყო ზამთარი,
გრძელი გზა და თეთრი სივრცე,
მე რამდენადაც მახსოვს, არც თუ ციოდა ისე,
შავი პალტო და თათმანი თბილი,
და მე თუ ყველაფერი სწორად მახსოვს,
იყო კედლები, სკამები, ვისკი,
და კიდევ ერთი რამე მახსოვს,
ვიყავით ორნი, და ორი ჭიქა პირამდე სავსე,
წყნარი მუსიკა, წყვილები, ცეცხლი,
მარჯვნივ კუთხეში ბუხარიც ბღუის,
ბუხრის წინ წყვილი, ჩურჩული მათი,
უთუოდ უხსნის, ვფიქრობ უმართლებს,
ნაკვერჩხალი დუღს, ხელები ხელში,
ყინავს და ცეცხლი მგონია ქრება,
მაგრამ გრძნობები გახელებული
თუ სწორად მახსოვს ღვივდება ცეცხლში,
აალებული ნარეკლი ალის, სახეზე კრთება,
და იმ მომენტში თუ სწორად მახსოვს
გრძნობები ქრება, ხელი კვლავ ხელში
ახლა უკვე სახე სახესთან, ტუჩები ქრება,
ერთმანეთში არეული ორი სხეული, და მეღვიძება...
ნამძინარევ სხეულს, მე მძიმედ ვზიდავ,
ვეძებ კალამს და ნაგლეჯზე ვტვიფრავ,
რომ, რამდენადაც მახსოვს იყო ზამთარი,
გრძელი გზა და თეთრი სივრცე...