დრო იმ დროს გადის, როცა რაღაც ჩემგან შორსაა,
რაც ახლოს იყო და თითქოსდა ჩემში სახლობდა.
ასე მგონია, მე თვითონაც ახლა დროს ვგავარ
და ჩემს მომავალს ჰაერივით ვსუნთქავ ახლოდან.
დრო ხან მიყვარს და ხანაც მისგან ვეძებ სამალავს,
დეტექტივივით ის კი მუდამ თვალს არ მაცილებს.
ბედნიერებას უკან მოსდევს დარდის ამალა,
მე კი სუყველას ერთად ვსტუმრობ სახლიკაცივით.
ზოგჯერ მინდა რომ დრო შევიგრძნო უფრო დროულად,
ან გადავასწრო წინ მორბენალ ცეტი კვიცივით.
დრო კი სიდინჯის თვითონვე ხსნის მარტივ ფორმულას
და განზე დგება მერე უცხო კაცის სიცივით.
დრო იმ დროს გადის, როცა ჩემში რაღაც მთავრდება,
როცა ღალატით ან სიკვდილით ვკარგავ ჩემიანს.
თუმცა, დრო არის უნებლიედ იმის თავდებიც,
რომ "წყალნი წავლენ, ქვიშანი კი აქ დარჩებიან"...
              14.01.10

            * * *
საკუთარ თავში "უბორკა" მაქვს,
გული გადმოვფერთხე სარჩულიდან.
თავს რომ ყური ვუგდო უფრო კარგად,
ფიქრში სხვა სიხშირე ჩართული მაქვს.
იმედგაცრუება ანაბეჭდებს
მიტოვებს ცერცვის მარცვლებივით.
მორებად გადებულ დარდებს ბეჭზე
ჯერ არ ვუნახივარ მხარშეცვლილი.
მეძველმანესავით ვაგროვებდი
გრძნობებს, ჩამოხეულს აფიშებად.
ახლა კი გონების გამგონე ვარ,
ახლოა სიბერის ნაბიჯები...
ყველაფერს ადგილი მივუჩინე,
წარსულს საფერფლეში ვეღარ ვატევ.
გულში კი როგორი სიჩუმეა,
დავლაგდი, ჩემს თავს ვუღალატე...
   
            8.09.08