გელი,
როგორც მგელი ბინძური ფიქრით
სადღაც მთვარეა იქით
საღამო ბნელი.
როგორც კალმახი
შენი ფიქრების მდინარეს მივაპობ ისე,
ოფლით გისველებ მაგ ნატიფ კისერს,
ამოუცნობი როგორც თამარის სამარხი
გიამბობ ვნებას
არ იგრძნობ შვებას.
ღრუბელი ტკბება  თამბაქოს კვამლით
ეხარია,გავს
და ეტრფის ნაგავს,
მე კი აგონიაში როგორც წამლით..
გათიშული იდიოტი,ანუ ნარკომანი.
მერე მირაჟია ყველაფერი
გარდა შავისა..
შენ,საწოლიც და თამბაქოც ერთმანეთში აზელილები
გამოფხიზლებამდე....
მერე პატივი დამდე,
თუნდაც როგორც სიყვარულის მათხოვარს
და ლომკაში კიდევ ერთი ვნება მათხოვე..