ახლა ვერავინ დამიოკებს განცდებს ქაოტურს,
ქარი ვარ თვითონ,
ქარიშხალი მძიმე და ცივი,
არ შემიძლია სხვას გავანდო ეს ხვედრი მძიმე
ანდა ცოდვებში თვით ეშმაკსაც დავწამო ცილი.
ეს მე ვარ,
ღმერთსაც რომ ატარებს სხეულით მუდამ
და იქვე ცოდვის უზარმაზარს ვაჩაღებ კოცონს,
ეს მე ვარ,
კარგის მითვისება რომ მიყვარს მუდამ
და ეშაკისთვის დაბრალება ცოდვის რომ მომწონს.
ეს მე ვარ ქალიც,
კაციც,
ღმერთიც და ანგელოზიც,
დაცემულიც და ზეციურიც თვითონ ვარ,
გესმით?
ეს მე ვარ,
როცა გეფერებით თვალებით,
ხმებით,
მაშინაც მე ვარ,
როცა მახრჩობს ბოღმა და გესლი.
ახლაც ეს მე ვარ,
დაკოდილი გულიდან ვმღერი,
სიცოცხლის სონეტს ,
სიყვარულით დაწერილს ოდეს,
ერთი ოცნება შემომიჩნდა ბოლო ხანს მღერით,
ზღვა საკუთარი და მის პირას ქოხი რომ მქონდეს...
დანელებული ქარიშხალი, სველი ფიქრებით,
ეს მე ვარ,
ზოგჯერ გახელება გიჟივით ვიცი,
რამდენჯერ ყულფით შევწყვეტავდი ყოფას უფერულს,
რომ არ დამედო სიყვარულთან სიცოცხლის ფიცი.
ეს მე ვარ ქარიც, ზოგჯერ სუსტი, ზოგჯერ სასტიკი...