ვის ძვლებზეც დგახართ, იმ ბიჭმა,
ჩემო მარანო , ციხევ და
ჩემო ზვარო და ტაძარო,
სიზმარში შემოიხედა.
ციხის კარს ვიწექ, იარებს
ღრუბლის სალბუნით მიხვევდა.
ის ჩემი დიდი პაპაა,
ასაკით ჩემზე პატარა,
მტრის მოქნეული სიკვდილი
არაფრად შეისადარა,
ბევრჯერ დალახვრა მომხვდური,
ღვთის ცეცხლში გამოატარა.
აქედან ედემ-ვენახად
მოჩანს ბიძინას ახმეტა,
ნეტავი, ახლა ის ბიჭი
წამისად წამოახედა,
რამდენი რამ გვაქვს სათქმელი,
წამოახედა, ახ, ნეტავ!