როგორც ნუგეში ამა დღეთა ამაოების,
გამოკრთებიან შორი მთები გარინდებულნი
და ვით ღრუბელი მათ კალთაზე თავმიდებული,
თვლემ უსასრულო წარმავლობას მინდობილ დროში,
ხოლო ცის ახლოს, იის ფურცლით ნაფენ მინდორში
ნიმფათა ფიქრით დაფერილან საღამოები...

შორი სიმშვიდით მოხიბლული უღრან ტყეების,
უკაცრიელი ხევებისა თუ ღრანტეების
მდუმარებაში გინდა ხშირად გაუჩინარდე,
როცა დაისი მიანავლებს ცათა ჩირაღდნებს
და ღამეები, შენი ფიქრის უტყვი მოწმენი,
დააწვიმებენ მწვერვალებზე წამებს მოწყენილს...

მერე გაჰყვება ქართა ქროლას ძველი ზმანება,
ახალ ბილიკზე ვინმე სხივად აგემგზავრება,
მონატრებული შუქთაფენა ისევ იელვებს,
მომავალ დღეებს რომ დაუდგეს კრძალვით თავდებად,
ჩამოგშორდება სიბნელე და სიცარიელე,
შორი გზები კი არასოდეს არ გათავდება...