შეხე! სხვაგვარი სიმწვანე გაკრავთ ივნისის ფოთლებს,
თუმცა რა მიკვირს, თავად პატრონი გახლავარ რუხი
გულის და ვეღარ, ვეღარ გამშვიდებს ღამეთა შფოთვა...
სული დაშლილი - მოლეკულებად ავაწყე... უხვად

სუნთქავ და ხვდები, თავად სუნთქვაშიც იგრძნობა შმორის
სუნი და ჰაერს ტკივილისაგან გველივით კლაკნავს
ბორდიურებზე, სადაც მარტო ხარ და სადაც ფორი-
აქით, იქითკენ (უცნაურია) ხმაც არ აქვს კლავიშს...

რათა სამყარომ ისე გაგვწირა ჩემო „გავროშა,”
რომ გათენება დაუსრულებლად ამინდთან ლოთობს,
შემოტრიალდი, წინ დაითვალე... უკან გაგვჭორონ,
უკან - ნუთუა, ანუ აწყმო და მომავლის ლოდი

სადღეგრძელოა, მტვრევად იმედში, როგორც ალმასი,
ბოლო წვეთი და აღარც ის წვეთი, ეჰე – არაყი...
გოგონა ჩავლით, დილა, გოგონა – დილის ანფასი
და ის გოგონაც წამში წვეთივით გაიარაკებს.

მერე გადახვევ... ან გადაუხვევ, აყვები აღმართს,
თვალების დახრა ნაასფალტევზე, წვება ჯიქია,
სამწუხაროა, როცა ცრემლები ფუჭია ალბათ,
როცა ცრემლები გეურჩებიან, როცა - ჯიქობენ...

მე, გელოდები, ამოვეფაროთ ზეცის კულისებს,
როგორ წყნარდება ხეების სუნთქვა, ღამისებრ შფოთი,
აქ, დავსრულდები, ხომ კარგად გესმის, სერი გულის ვარ?!
შეხე! სხვაგვარი სიმწვანე გაკრავთ ივნისის ფოთლებს...