ხის ტოტზე იჯდა ჩიტუნა,
ჩანდა, რაღაცას ელოდა,
დაფრთხიალებდა, დახტოდა,
ხან დუმდა, ხანაც მღეროდა.
ხის დაბლა თვალს აპარებდა,
აკვირდებოდა ზემოდან,
მწიფე მარწყვები ეძახდნენ
იქვე პატარა მდელოდან:
- ჩვენთან მოფრინდი, ჩიორა,
მოდი, მორცხვობა კმარაო,
დაკენკე ჩვენი ნაყოფი,
ბარტყებს წაუღე ჩქარაო.
ისე დამწიფდა და დატკბა,
არ მოგწყინდება ჭამაო,
ჩამოდი, თორემ მოგასწრებს
მელია მეტიჩარაო.
ჩიტმა ჩასძახა: - თქვენს ნაყოფს
ვიცნობ, არ უნდა ქებაო,
ალბათ, არც გემო აკლია
და აღარც დამწიფებაო,
მაგრამ ის წუწკი მელია
ბუჩქებში იმალებაო,
თვალი სულ ჩემკენ უჭირავს
და ჩუმად ეცინებაო.
წავა და ჩამოვფრინდები,
აქ გდება მოსწყინდებაო,
როდემდე იცდის? მაგისი
ჯილაგიც ამოწყდებაო...
მელამ თქვა: - ამ ჩიტს რა უჭირს,
ტოტზე ნიავი არწევსა,
ჩემი აქ ყოფნა თუ იცის,
უნდა ვუცადო ამ წელსა.
მე კი ლოდინი მომწყინდა,
გულზე დარდები მაწევსა,
ნეტავი მაგის ბუმბულსა
ნიავი როდის გაწეწსა?
მაგის ჯავრს ამათ მოვკითხავ,
ამ ჩამწიფებულ მარწყვებსა
და ჩიტის ნაცვლად მათ შევჭამ,
განა მარწყვები მაწყენსა?
ადგება, გაიზმორება
და მარწყვებისკენ გასწევსა,
მაგრამ გაწბილდა საწყალი,
მათ შეჭმას ვეღარ ასწრებსა.
ტყის მხრიდან უზარმაზარი
დათვი მოადგა ჩირგვებსა,
მელა შეკრთა და გაიქცა,
მარწყვები დარჩათ ჩიტებსა.