სულ მეშინია, იქნებ ხვალე დროც გაზარმაცდეს,
წამებს წუთებად დაეზაროთ კვლავაც ყიალი,
მაშინ მივხვდებით სულ ყველა და ბოლო წამს ვიტყვით
მაინც რა კარგი ყოფილა ეს ოხერ-ტიალი...

ჩვენი ცხოვრება,რომლის ფასსაც უმადურები
მაშინღა ვიგებთ სიკვდილის წინ, როცა კადრებად
ჩაირბენენ თვალწინ ტკბილი მოგონებები
და ჩვენი სული სამსჯავროზე გადაბარგდება...