ფიქრია ერთერთი უფლება,
ვფიქრობთ და არასდროს არ გვყოფნის.
და მერე, ტვინიც რომ დუნდება,
და მერე, ზეცაც რომ თვალს ხუჭავს,
და მერე, და მერე, და მერე,
ირთვება წამზომი.

ვერავინ აყოლებს სიჩქარეს,
საკუთარ ნაბიჯს და მისამართს.
და მერე, მკლავებსაც იჭამენ,
და მერე, ტვინამდე ადიან,
და მერე, და მერე, და მერე,
არ ვიცით ვინა ვართ.

ყველაზე მაღლაა მწვერვალი,
რომელიც ყველაზე დაბლაა,
რომელზეც მაღალი ვერ ადის,
რომელზეც დაბალი არ ავა.
იმ მხარეს, საითაც ქარი ქრის,
არასდროს არ ვიცით უკუსვლა.
საითაც წაგვიღებს ნაფიქრი,
სულსაც იქ ვუბერავთ მუგუზალს.
გვერყევა ურყევი ნერვები,
ხელები ვერტიკალს ხაზავენ
ასოცი გრადუსით ჩვენიდან
ზემოთ და, ნამდვილებს არ გვანან...

ფიქრია ერთერთი უფლება,
ვფიქრობთ და, არ გვყოფნის არასდროს,
და მერე, გრძნობები დუნდება,
და მერე, ერთმანეთს ვერ ვათბობთ.
და მერე, და მერე, და ჩვენ კი,
გვინდა, რომ გაგვათბონ...





                                                                                                                                                              __თამუნია__