განა ყველას ახსოვს თავისი პირველი ნაბიჯები?! აი, მე მახსოვს... ბიცოლაჩემს ეჭირა ჩემი ხელები. ბიცოლაჩემს შინდისფერი კაბა ეცვა, მე ცისფერზოლიანი რეიტუზი. ჰოდა, გავიარე. 2 წლის ვიყავი მგონი... ეს მერე გავიგე, როცა გავიზარდე. მაშინ ჩემი ასაკი, მგონი არ ვიცოდი. შეიძლება მცოდნოდა კიდეც, თუმცა ახლა ამას რა მნიშვნელობა აქვს.

ბავშვობა ვახსენე და იცი რა გამახსენდა? სულ მაინტერესებდა, ვინც თბილისის გარეთ ცხოვრობდა, სად მიდიოდა დასასვენებლად. მერე დავასკვენი, რომ ისინი დასასვენებლად არ დადიოდნენ. ეხლა ზაფხულია, ძალიან ცხელა თბილისში და ალბათ, ამის გამო გამახსენდა ეს.

კეთილია ბავშვობა. რამდენად შავთეთრიც უნდა იყოს, მაინც ბევრია ფერადად გასახსენებელი, ოღონდ ამას ნელ-ნელა გრძნობ. რაც უფრო შორიდან უყურებ ბავშვობას, ფერები უფრო მკვეთრი, მკაფიო და ხალისიანი ხდება.

ჩემი სახლის წინ მაღალი ალვის ხეები იყო, ველოდებოდი როდის გახდებოდნენ ისინი ჩემს საცხოვრებელ კორპუსზე მაღალნი. ჩემი მაშინდელი ვარაუდით, მაშინ, როცა გავიზრდებოდი. ჰოდა, მეც ვჩქარობდი გაზრდას. რუსები რომ იტყვიან,- პერესტარალსაო,- ბევრი გულმოდგინე ცდისა და ლოდინის შემდეგ მეც გავიზარდე. მერე საცხოვრებლად სხვაგან გადმოვედი და ახლა არ ვიცი, გაუსწრეს თუ არა იმ ხეებმა ჩემს კორპუსს.

ბავშვობაში ორი მეგობარი მყავდა. ჩემი კარის მეზობლები იყვნენ ხატია და ნინო. სულ ერთად ვთამაშობდით. Mმე ექიმობა მინდოდა დეიდაჩემივით. ხატია ჩემზე უკეთ ხატვდა და სულ მშურდა მისი. ნინო აივანზე მღეროდა ხოლმე, მე კი ჩემი პატარა ოთახიდან მის სიმღერას ვუსმენდი.

ახლა უკვე დიდი ვარ. ჩემი  მეგობრებიც დიდები არიან, ოღონდ, ახლა სხვა მეგობრები მყავს. ერთი ჩემი მეგობარი იმდენად გაიზარდა, რომ უკვე თავისი შვილის მოკვლაც მოასწრო. ამაზე თვითონაც სწუხს, თუმცა მე მაინც ვერ ვპატიობ. ბავშვობაში არ მეგონა ასეთი ცუდი თუ იყო დიდად ყოფნა. ან ასეთი ცუდები თუ იყვნენ დიდები. პატარა როცა ვიყავი, არ ვიცოდი როგორ ჩნდებოდნენ ბავშვები, ახლა ჩემმა მეგობრებმა იციან ეს და აბორტსაც იკეთებენ.

იმ პატარასაც ხომ ეყოლებოდა ბიცოლა, ისიც გაივლიდა პირველად. მისი სახლის წინაც იქნებოდა ალვის ხეები და ისიც ჩემსავით დაელოდებოდა როდის გაუსწრებდნენ ისინი მის საცხოვრებელ კორპუსს. მისი მეგობრებიც იმღერებდნენ აივანზე, მასაც გაიტაცებდა ხატვა და ექიმობაც ენდომებოდა. თუმცა ახლა უკვე გვიანია...