ძერამ ძოწით გამომძერწა ,
ძერწვა ძურწვით გავიძუეწე .
ძლევამ ძლევით მომიძულა.
ძალად ძულვა მოვიძულე.

აღმართ აღამarთ მოვიარე
დაღმართებმა დამსვეს დამღა,
ღამე გული ამიდუღდეს,
თუ შემეძლოს შენთან დაღლა.

მოსაგონრად შენი სახე ,
არ მომძულდეს მექცე ნატვრად,
ჩემი სუნქვის გამართლება
და სიცოცხლე დამრჩეს ყალბად.

გული  გმინვით გამიგულდეს
გამიმართლოს ყალბმა მზერამ,
თუ შემეძლოს  ცოდვით სავსემ
შენს თვალებში დამღერებამ.

ვქსოვე თბილი ხელთათმანი,
ნაკუწ–ნაკუწ  ქსელის სიმით.
ვნახოთ თუღა გადამირჩეს
ხსოვნა წარსულ დანატირით...

მორჩა მოჰყვა პოეტს სევდა
სულში სულ, რომ  სუნთქვა სჭირდეს,
სამლოცველოს სანთლით სურდა,
სასულეთის სწრაფვა ს-ცისკენ....

ლექსად ლექსოს ლექსმა საგა,
სადა, სადაც ჰპოვოს ისევ,
სუნთქვა  სურვილს გადაუსწრებს,
თუ მიაგნო სივრცის კიდეს. )

ჩემი ჩემად დავიჩემე,
ჩემს ჩარჩოში ჩავსვი მარტომ,
ჩემზე კარგი მოგიძულებს
ჩემზე ცუდს კი შენ არ ნატრობ...

სუნთქვავ ჩემო...!

მარიამ კიკნაველიძე 2010წ. 21 მარტი.