ცხოვრების გზას მე ნელ-ნელა ვლაშქრავ,
ვით ცხრათავა ჩამოთოვლილ შხარას,
თეთნულდს, უშბას ან რომელსაც გინდათ,
და არ მინდა რომ ეს მოხდეს ჩქარა.

ცხოვრება კი გაიქროლებს წამში,
ვერ ვაკავებ ჭაღარა თმის ცვენას,
შესდექ წუთო, მოიჩქარე ნელა,
მე ნატვრები ხელში ჩამიბერდა!

სარკის იქეთ შემომცქერის კაცი
ალიონზე, შევერცხლილი თმებით,
რას მიყურებ, ნუთუ ვეღარა მცნობ?
ჩვენ ხომ კარში, ყოველ დილით ვხვდებით.