საფლავის ქვასთან ჩამუხლული მოხუცი ქალი...
საფლავი არის მოვლილი და ნაამაგარი,
ქალის ხელები, შემოდგომის სიყვითლის დარი-ნაავადარი...
დალეულ ხელებს, გასიპულ ლოდზე აფათურებს იმგვარ სინაზით,
თითქოს მძინარე თავის ჩვილს ეალერსება დედა;
ლოდი როდია სველი ცის ნამით-
შეუმწყდარია ცრემლის დენა, აღარც სიზმარი...
დღისით თუ ღამით ნატვრაა ერთი,
(სადაა ღმერთი?!)
ეს ლოდიღაა შაოსანი ქალის ნუგეში