ქალები ჟღალი თმით, თეთრი საღამური, ფერხული...
კისკისი, ხორხოცი ველური..
ღამეა, რომ არა ქალები, უზადო სიწყნარე,
სავსე, წითელი დაგორავს მთვარე...
უეცრად შეჩერდნენ ქალები, აალდნენ,
ზეცამდე ავიდნენ სვეტებად დალაგდნენ,
და ისევ აცეკვდნენ მსგავსად სამაია
შუაში მოიქციეს მთვარე.
საცქერად იმდენად საამოა, ვინატრე
არ გათენდეს ადრე..
მიუსაფარისთვის მსგავსი ჩვენება ხომ სულის წამალია,
აყუჩებს იარებს-სულ მცირე სანამდე ინათლებს-
მინდა რომ ვუყურო, როგორ ცეკვავს მთვარე...