დიდი ხანია,რაც თავი დავაჯერე იმაში,რომ ჩემი ცუდი განწყობის გამოსწორება მხოლოდ ჩემზეა დამოკიდებული და რომ შემიძლია,იგი შევცვალო...

    გარემო უკვე ნაკლებად მოქმედებს ჩემს ხასიათზე.


  მუჭში მომწყვდეული ციცინათელასავით ბჟუტავენ სინათლეები უცხო ციდან.

  ვინ იცის,გვეძახიან და ხმას ვერ გვაგონებენ...

ყოველგვარი ამქვეყნიური საზრუნავი ამოიწურა უჩვენოდ. 
  აწი  დღეებმა იზრუნონ ჩვენზე,თუ უნდათ,რომ იარსებონ.

      ჩვენ ისინი არ გვჭირდება,რადგან ნაძვის ტოტებზე ხელჩაკიდებულები ვცხოვრობდით  მარადმწვანეობაში .
  მისი წიწვებით  ბუნების მძივებს ვაკეთებდით და ისრებზე ვკიდებდით საათებს..
    დავამშვიდეთ...

  აღარ მაღელვებს რაც იყო.
      რაც იქნება.
    ისევ ადამიანებს უნდათ,რომ დრომ იდინოს და მისი მომიზეზებით გადააგდონ ტკივილი თუ სიყვრული მის მიღმა..
  გადააბრალონ,როცა ძალები აღარ შესწევთ,ან უბრალოთ ბეზრდებათ,დიდი ხნის წინ წამოწყებული..

ხშირად შენ ჩვეულებრივ ადამიანობაში მდებ ბრალს,როცა რამეს გპირდები.

არადა გჯერა,რომ მე დროის არ მჯერა...


  ასეცაა...

იმიზეზებ,რომ გეჩქარება

(არსად)

სულ რომ არაფერი გამოგვდიოდა ხანდახან,
არაფრისთვის მაინც ვცდიდით ხოლმე..


ასე გავექეცით ყოველდღიურობას.