მივდივარ და ენით მლოკავს
კანჭებზე ბალახი სველი.
წყაროდან გადმოვდგი კოკა,
ხელადის ავსებას ველი.

-როგო ხარ!- მიკითხა რიდით
ჯორს სახრე გადაჰკრა ოჩანს.
ფერდობი, მდინარე, ხიდი,
ხიდსიქით - ვენახი მოჩანს.

და ხევ-ხევ ჩავრბივარ, ვქრები,
და წყალი იღვრება, როკავს
და ფეხქვეშ სლიპინებს ქვები...
ერთხელაც, - გავტეხავ კოკას.