სახლამდე უნდა ჩაუარო ჩაჭრილ ქალაქს,
და ქვაფენილებიდან დილის ჩაუვლელი
ნაფეხურები უნდ აავკრიფო,
უნდა დავთვალო და სანამ
მომენატრებოდე,
ეკრანზე დატოვებულ კონვერტის ნიშნულს
ფრთხილად უნდა შემოვარღვიო კანტი
და გადმოვიბნიო ხელისგულზე
შენი შემთბარი ფიქრები...
ამ სიტყვებიდან ვგრძნობ მე შენ სუნს,
შენს გემოს,
შენი ძარღვებსი წრიულობას და შენს დინებას შენში...
და რატომღაც, ამ დილით შენ მოინდომე
ჩაკეტვა შენი კანის უკიდურეს წერტილებში
სადაც გაუმჭვირვალობა წესია...
მე მეშინია დავიწყებსი ინსტიქტის,
და ძილისწინ როცა შუაზე გაკეცილ ოთახს ჩემში ვიტევ,
კარებს გასაღების ორჯერ გადატრიალებით ვკეტავ...
რომ შენ სიზმარში არავინ ჩამოაცუროს თევზი
რომელიც გუშინ მომიკვდა...
და ძილის დროს როცა ხელები ერთმანეთში მეზრდება
და ჩემს მკლავებს ელიფსის ფორმა აქვთ
მხოლოდ ამის ბრალია ახლანდელი საათობრივი ინტერვალი
მე და შენ შორის,,,
მე შემიძლია შენი უჰაერობითაც ვისუნთქო...
სანამ ვიპოვი შენში ნაცნობ სასაათო სარტყელს
და ჩემი საათის ისრებს
შენი წუთების ნიშნულზე დავაყენებ...
სავარაუდო დროის ათვლა დაწყებულია...
თუ ჩემს ისრებს შენი წუთების მონოტონურობა
და შენი  ნიშნულამდე მისვლის შიში არ მობეზრდათ...