აინგრეს სახლი,
ყველაფერს ასე,
ლაწალუწი გაუდიოდეს!

ჩვენ იატაკზე დაყრილ ბრინჯში
ავურევთ ხელებს,
მიმოვასწორებთ
და რიგრიგობით
ერთმანეთის სახელებს დავწერთ.
მერე გადმოვყრით მთელს ტანსაცმელს,
ფეხსაცმელებსაც,
პლედს გრძლად დავაფენთ პოდიუმად,
ვივლით კატური ნაბიჯებით,
და საძინებლად დავეყრებით დახოცილები.

რა-ა,
სამუშაო?!
აი, დარდი!
თუ კითხვა გინდათ,
ახლა მკითხეთ,
რისთვის ღირს ყოფნა.

მესმის წკრიალი:
,,ნინო ბაბო-უ!
ქენ აი თაჩ ით?''

შემოსასვლელის დიდ სარკეზე
წელამდე მწვდება
პაწაწინა ნათითურები.