მინელდა სიო...
ივნისიც ცვეთს დღეებს და უსასრულობას ატანს თან.

ვერ ვხვდები საიდან იწყები ჩემში... დღეს ასატირებლად მზადაა მთვარე და შენამდე... სადღაც სახლია ნახატებით სავსე...

მე აღარ მიწევს გრძნობების გადაფასება, ახლა შენ შემოქმედობ ჩემში, მოდიხარ ახლოს და მანძილი აღარ რჩება ჩვენში...

დღეს აღარც ღამეა გაოცებული, აღარც ივნისი და არც მე...
ქალაქის განაპირას სახლი გველოდება ნახატებით სავსე, სამყაროს ისევ შურს და ღამეს იფარებს სახეზე.
სიცოცხლე ივსება შენით...