ნატვრის კალოს დალეწილი ფიქრები,
დამემგზავრნენ სევდიანი ტვირთები,
ოცნებათა დარჩენილი ბინდები,
ვერასოდეს, მონა მე ვერ ვიქნები.

ბოშის ხელში გაცრეცილი კარტები,
ყავის ჭიქის, ფსკერის შავი ლანდები,
ხვალინდელზე მკითხაობენ ჩაჩნები,
უიმედოდ, დღეს აქ მე ვერ დავრჩები.

ჩემო ეგოვ, შენ სულ ჩემთან იქნები,
ცხოვრების ზღვას გაურბიან ვირთხები,
და ზნეობას გვიზომავენ ფლიდები,
ღმერთო, მონა ვერასოდეს ვიქნები.

უმეცართა დაჟანგული ჰანგები,
მომავლის და იმედების ბალღები,
ჩახვეულან ერთმანეთის ბარდებში,
ვარდისა და იასამნის ბაღებში.

მე ალიონს მარად ლოცვით შევხვდები,
და სულითაც ვერასდროს დავბერდები
ვერ დამძირავს შავი ტუზის ფიქრები,
ვერასოდეს, მონა მე ვერ ვიქნები.