გამთენიის მშრალი სუსხი ჩამოაწვა ზამთრის თბილისს, წამწამებს და ლოყებს გადაეკრა, ჩასუნთქულ ჰაერს გაყვა და ფილტვებამდე ჩაიტანა სიცივე. ბათუმის ნესტიანი სითბო მომენატრა...
მზემ ეს ესაა ერთმანეთზე მიწყობილ კორპუსებს შორის ძლივს მოძებნა პატარა ჭუჭრუტანა. ფანჯარასთან ვდგავარ და ჭუჭრუტანიდან გამოპარული სხივის დაჭერას ვცდილობ. აქ მზე საშუალოდ თბილია...  ანუ ნელ-თბილი. არ მიყვარს საშუალო, არც ნელ-თბილი, არც ისე რა. დღეს რატომღაც მგონია, რომ არ იქნება ისე რა დღე.
ხალათს ვიცმევ და ცხელი ყავის ჭიქით ”კრესლოში” ვჯდები. წასვლამდე კიდევ ნახევარი საათი მაქვს. ყავის ორთქლი სასიამოვნოდ მედება სახეზე და ძილისკენ მექაჩება. წავედი...
თეთრი ბურუსი იფანტება... წინ დიდი სივრცეა... დიდი და ნათელი. სინათლე თვალებს მჭრის .  ჰაერი ნაცნობია... სუნიც. მარილი და რაღაც კიდევ... ჰოოოო.... ეს ზღვაა, ჩემი. ფეხებზე ვგრძნობ ტალღების სველ და მოთბო ტუჩებს. მოიცა...  კიდევ... კიდევ არის რაღაც ძალიან ნაცნობი და ახლო... ხელისგულები თბება... სითბო ლავასავით იღვრება ტანში, კაპილარები უსწრაფესად მიაქანებენ ამ ნაპერწკლებს სხეულის ყველა წერტილისკენ... ყურები იწყებენ წუილს... თავი ბჟუის... თვალები მიმძიმდება... გული საშინლად ცემს და ყელში მებჯინება... რა, რა უნდა იყოს....  უუუუჰ!........ დამთავრდა. ყურები დადუმდა, თავიც. თვალები შემსუბუქდა და გულიც დაიცალა სისხლისგან... ეს უბრალოდ ქარი იყო, რომელსაც შენი სურნელი ახლდა...
ახლა შემიძლია დავჯდე. როგორ გაუცივებია სანაპიროს ქვები უზაფხულობას... ზღვასაც გაცრეცია სილურჯე და ნაცრისფრად გახუნებულა. ქვებს ვფანტავ... ქვეშ სველი ქვიშაა და ამ ქვიშაზე ვწერ ....
                                    ”შენ” - მიხარია...
                                    ”შენ”- მაბევრებს...
                                    ”შენ” - მინანია...
                                    ”შენ” - მასველებს.
                                    ”შენ”ს - გაუთბივარ
                                    ”შენ”ი - ხელებით...
                                    ”შენ”ს - უჩუქნია
                                    ”შენ”-ი ფერები... 
                                    ”შენ” -  გამაგონე
                                    ”შენ”-ი ნამღერი... 
                                    ”შენ” -  გამიფანტე
                                    ”შენ”-ზე ნაღველი...
                                    ”შენ” - გულწრფელია...
                                    ”შენ”-ით ვივსები...
                                    ”შენ” - ”მე” მაჩუქე...
                                    ”შენ” - ”მე” ვიქნები...

მოვრჩი. ვიცი ერთ დღეს რომ გამოივლი ჩვენს საყვარელ ადგილას,აუცილებლად დაგხვდება. მანამდე კი... მანამდე არაფერი. მონატრება თვითონ მოგიყვანს...

ისევ ნაცნობი მშრალი და სუსხიანი ჰაერი... ფილტვებში გასული სიცივე ერთბაშად მაფხიზლებს. ჭუჭრუტანიდან გამოპარული სხივი კი უტუხად მიყურებს თვალებში... ყავა გაცივდა და ორთქლიც აღარსადაა... საათმა კი მესამედ შემახსენა, რომ ნახევარი საათი უკვე თხუთმეტი წუთია რაც გავიდა. ზანტად წამოვდექი. ვიცვამ. სამსახურში მაგვიანდება. მზე ისევ ნელ-თბილად ანათებს... გარეთ ისევ საშუალოდ თბილა... მაგრამ... მაგრამ დღეს მაინც არ არის ისე რა დღე... დღეს შენ სანაპიროზე, ჩვენს საყვარელ ადგილას მიხვალ....