უკვე მერამდენენ ავდი-ჩავდიოდი ერთ ქუჩას,
არც ქარს დანანებია სიცივე  ჩემთვის.
და არც სუსხი მოფარებია წამით კუთხეს,
არც გაზაფხულს გაშლა უცდია პატარ კოკრის.

იბრძოდა სული, იკვლევდა ერთ გზას,
ფეთქავდა გული და ვერ აწყობდა ჩვეულ რიტმს.
თვალები ეძებდა ფერებს მხოლოდ ნათელს და თბილს,
თურმე ფეხებმა არ იცოდნენს რა ერქვა სირბილს.

მოვიდა ზაფხული მწველი და ცხელი,
სუთქვას რატომღაც აღარ უჭირდა.
გულმაც დაწერა უცბად სიმფონია,
ლამაზ ფერებში სულიც გაქროლდა.

არც კითხვა უნდა არც თქმა ამას ხმამაღლა,
და არც ყვირილი მთიდან ერთი სიტყვისა,
მხოლოდ გულში ჩაკვრით და ყურში ჩურჩულით
სწადს ბაგეს თქვას, მხოლოდ შენ მე მიყვარხარ!