რა უკუღმაა აწყობილი ჩვენი საათი,
ისე დიდი ხარ, მე - პატარა,
და მაინც გჩაგრავ.
ხოლო ვინც კართან აიტუზა,
ჩემს დარტყმას ელის,
მენდე,
ბოლომდე განაბული იდგება კართან.

შენ კი წამოდი,
ნავი ვიცი, ორი ადგილით,
გავცუროთ ტბაში,
თუნდ მზემ სულ მთლად გადაგვახუნოს.
არ დაგავიწყდეს,
უნდა მითხრა,
გზა საით მიდის,
რომ ნიჩბებს მაგრად მოვუსვა და იქით გავცუროთ.

არ შეგეშინდეს,
თუ ნაპირი უკან დავტოვეთ,
არ დამიჯერო,
თუ გახარე თევზების მოსვლა.
ან დამიჯერე, დამიჯერე, და მერე... მერე...
მე "შენ" გავხდები, შენ "მე" გახდი,
დამარტყი, ჰოდა...

არაფერია,
არ იდარდო, მე არ გემდური,
რადგანაც ვიცი,
ბევრ რამეში ერთმანეთს ვგავართ.
ზუსტად ამიტომ დავიხსომე,
შენ რომ მითხარი
ტბაში,
რომ ეს გზა ფსკერზე მიდის, თევზებთან,
გასან...

მშვიდობით...
მე იმ გზაზე წავალ, შენ რომ მასწავლე...




                                                                                                    __თამუნია__