ჩემი სამშობლო მონატრებაა,
წარსულის ლანდი ტაოს ცრემლიდან,
მთაწმინდის სუნთქვა ელეგია და,
თავად ღმერთია ქართლის ძღვენიდან,

შატილია და მართვე არწივის,
ხევსურეთია ამაყი ფრიად,
ნინოს გზებია მაყვლის ბუჩქამდის,
შემოხვეული ალაზანს სვიად,

ის ულაყია,უბელო ლაღი,
რჩეულ მხედრებს,რომ იჯენს რიდიანს,
გული წასვლამდე უფლობს თავისზე,
და სიტყვას ამბობს მხოლოდ რიხიანს,

ჩემი სამშობლო ძღვენთა კვეთაა,
უბრალო ნაზი და უსაბამო,
იგი მგოსნების სულის კვნესაა,
და ოცნებები დაუსაბამო,

გოლგოთის მზეა ქრისტეს ცრემლები,
ილიაა და სისხლი ყელიდან,
ჩემი სამშობლო მონატრებაა
და მოძახილი ქართვის ლხინიდან..