(ეძღვნება დედაჩეემს :)


ადრე,
ტრანსპორტი ცხენი ან უფრო ვირი იყო, უფრო მიწის სუნი ტრიალებდა ჰაერში.
(F)ფადიეზ, მი, რეე, სოლ, სიი
ქარავნები უსასრულოდ დადიოდნენ, მიცურავდნენ გემები...

გზების მშენბლობა რომ დაიწყო, შეეშინდათ სიმყუდროვის დაკარგვის,
არ უნდოდათ მთები გზებით დაესერათ, (P)სოლდიეზ, სოოოლ!
მაგრამ მაინც ამუშვეს.. შეეგუვნენ, მოეწონათ... და

ახლა, 
(F)სოლ, ლა, სი, რეეე
როიალის ზემოთ ფანჯარაში ცის ნაგლეჯია, ალაგალაგ შენობები ერჭობიან. ღრუბლებზე მიცურავს თვითმფრინავი - გიგანტური ჩიტი. ქვემოთ ახლართულ გზებზე ცივილიზაციაა გაწოლილი, გველივით მისრიალებს მთებისკენ,  ზეცისკენ  დააა

მერე,
როცა წვიმა საჰაერო გზებს ჩამოაქცევს, ისინი წალეკავენ დაკლაკნილ მაგისტრალებს, აირევიან ისევ მლაშე და მტკნარი წყლები, დაიწყება “თოჰუ-ვა-ბოჰუ’’ - პირველყოფილი ქაოსი და (P)რეე, დო, სი, ლაა, სი, სოლ.

Franz Liszt, 1841