ყველაფერი მესმოდა,როდესაც ჯერ კიდევ ნახშირიან ცაზე მზერით მივაბიჯებდი,
თქვენ კი დროზე ადრე ეძებდით თბილ და მწვანე სამოთხის მიწებს.
უგონოდ აიძულებდით თქვენ ბედსაც დინება შეეცვალა,
ცდებოდით,აღარ ისმენდით ბუნების სილამაზეს-ფულით თვრებოდით.
დალაშქრულ მიწევს შვიდჯერ წრეს ურტყამდით და მაინც უკან ბრუნდებოდით-განადგურებულ ეგოებთან.
ჩვენი ხელებით გაუჩინარებულ ცაზე კი,პოლარული ვარსკლავი დაბნეული გვიყურებდა-სინათლე დაჰკარგვია მასსაც უკვე,
გაუფრთხილებლად ნიშნებს გვესროდა,გვატყობინებდა,რომ-მშვიდობა მოვიდა ამ წამს-გაამყარეთ.
თვით მშვიდობაც კი გამოუგზავნია დედამიწაზე-მაგ მშვიდობისთვისაც გვირტყია ჩვენ წიხლები.
შემდეგ კი ვყვროდით ხელჩაკიდულნი"ღმეთო,რა დაგიშავე"
"რისთვის მომკალ","რატომ მაწამე"ვტიროდით ეკლესიებში,შვილებს ვნათლავდით.
იგი დღესაც გვიგზავნიდა მშვიდობას და სიყვარულს,
ჩვენ კი კვლავ ჩვენიდან ,წიხლებით ვდევნით.