ნისლმოხვეულ მთებს ზეცაში აწვდილს,
ტყესა და სოფელს ზედ მთების თვალწინ,
ფერდობს და მასზე დაგრეხილ გზაწვრილს,
გზაწვრილზე სოფლის ნახირის ნაწილს
ზამთრისპირული წვიმები აწვიმს...

ფერდობისაკენ მიმავალ ბესოს
წინ შაქრო ხვდება - ხბო მოჰყავს ბაწრით.
- სად მიხვალ, ბესო, ასეთ ამინდში?
დავსველდი, კაცო, უჰ, როგორა წვიმს!..
ბესომ ისროლა თუთუნის ნამწვი:
- ჰა, რაი, წვიმსო? ქვეც მოთოვს აწი...
- ხარებს დაეძებ?.. მოვლიან თვითონ...
ამ ნისლიანში რას ნახავს კაცი?
- მოვძებნი მაინც, შესჭამა მგელმა, -
ტყეებს გახედა წვიმაში ჩამწნილს.
- რა ქენით წუხელ, ბევრი დალიეთ?
- ბევრი დავლიეთ, ყანწით ვსვით, ყანწით!..

მიდიან:
შაქრო - ღობეებს გასწვრივ,
ბესო - ფერდობზე, ხან განზე, ხან წინ...
                ჩემს მოხვას აწვიმს...