გახვრეტილ სიზმრებს დავეტანები,
თავის შექცევა არ იმჩნევს ბოლოს,
ჩამომეშალა მძლავრი ტანები,
თითქოს ცხოვრებამ ღრმად გააბოლოს.

ხელმოცარული ნაპირს ჩავუვლი,
მდინარე ისევ ზვირთებს აღიგავს,
ვიცი რომ მე მას ვერ გადავუვლი
და მაინც მისას ჩემი დაღი ჰგავს.

მისგან ყოველი ნაშალი ქანი
ერთ დროს ის იყო სამშობლოს წილი,
მეც ხომ დავლიე ღვარძლის "სტაქანი",
სადღაც დავკარგე სამოთხის კბილი.

ზვირთით ნაცემით ვჰპოვე წარსული,
მხოლოდ იქ მაშინ იყო წყვდიადი,
ცხოვრებით რთულად ვარ დათარსული,
გამითენდება კვლავ განთიადი?

დავეტანები გახვრეტილ სიზმრებს,
თავის შექცევამ იშიშვლა ბოლოდ,
ვიცი გავუძლებ ამ კატაკლიზმებს,
არ ვიცი ხვალე თუ ვიქენ მხოლოდ.