ეს დღეებია თოვს...
იცი არ მიყვარს როცა გზების ეშინიათ და მოუსვლელობას
სითეთრეს აბრალებენ...
და ჩემი გზები უგემური რომ არ ყოფილიყო,
მარილს ვაყრიდი გათენებამდე ალაგ-ალაგ
რადგან სიმლაშის შიში კანის ნაპრალებს აფართოებს და
ნაპრალში ჩაყრილ მარილზე უფრო სრიალებს ფეხი..
შრეებად ადევს ყინული მინებს და კედლეზე მირჩენილი
საღებავებივით ვცდილობ გადავფხიკო ჩემი
ერთიდაიგივე სიზმრების კადრები,
და ეს სითეთრე იმდენად ამუნჯებს ჰაერს
რომ მეშინია არ ჩაიჩეხო ჩემში...
ხომ მარტივია
ძილის შემდეგ
არ გძულდეს დილა ერთი და იგივე მოძრაობების გამო,
შეხედე საათს ყოველდღიურად გავლილ წუთებს აქვთ სხვა
ხმა,სხვა ფერი,და სულ სხვა სიმშვიდე....
და ძილის შემდგე ჩემ თმას სულ სხვა სუნი აქვს,
ტყიდან მოტანილი მიწის სუნი,
გუშინ შენ ფეხსაცმელს რომ აჩნდა ლაქებად იმ მიწის სუნი...
შემთხვევითობებს რომლებიც შენთან შეხვედრას მაიძულებენ
აქვთ არაშემთხვევითი მიზეზები და ალბათობა იმის
რომ მე შენში ავირევი საოცრად დიდია...
და შენც ხომ იცი რომ ამ ყველაფერს აქვს წესები და ამ წესების სიმარტივის გამო
ურევ გზებს და ყინავ რომ ჩემთან მოსვლამდე
ერთ ფუთზე მეტი მარილი ჭამო...
და მერე ჩემი თითების მწვეთავი ლოლოებიდან წვეთ-წვეთად
ლოკო მტკნარი სიმართლე.
მაგრამ ხომ იცი გადამლაშებული ზღვები კვდებიან
და ის თევზებიც შენ რო გგავდნენ ახლა დაფშვნილ
ყინულში დახლის ქვეშ წვანან ღია თვალებით
და უფილტვებოდ
კანით სუნთქავენ...
როგორც მე...
დამარილებული გზებიდან აქერცლილ ჰაერს
ვსუნთქავ...