დაღამებისას ნისლის კაბით მოვიდა წვიმა
და ჩემი მთების ძველ ამბებზე მელაპარაკა...
ახლა მე ვიცი, რომ სველია წიფლის ტყეები,
ხეები თვლემენ ცივი ღამის მდუმარებაში
და ესიზმრებათ მინავლული, თბილი სხივები.
მთის ფერდობებზე გადაღლილი ჰქრიან ქარები
და ჩემი სულის თეთრ ნაფლეთებს დაატარებენ...
აღარ შრიალებს უფოთლო ტყე,
                    მხოლოდ სველდება
და უჩვეულო მოლოდინი დაუფლებია,
რადგან წვეთები,
            ბნელი ციდან
                        ჩამონადენნი,
სულ მალე თოვლის ფანტელებად გადიქცევიან.