მტკვარზე დუნედ დაცურავდნენ,
მუხამბაზით ტივები,
საქეიფო სითხეს ცლიდნენ,
ღვინით სავსე ტიკები.

ეს უკვდავი პოემაა,
ვარდში ეკლის ბარდების,
ქალაქური დარდების, და
თბილისური ჰანგების.

მტკვარზე მუდამ ტრიალებდა,
თბილისური ბოჰემა,
საიათნოვას, სოსოს კალმით
იწრთობოდა პოემა.

პოემა თვით სიმღერაა,
ქართლის დედის ქალაქის,
ხალხი მღერის, ყველას სჯერა,
ანგელოზთა ფარფატის.

მთვრალი სტროფი თბილისს ეტყვის:
“იბერიელთ ქალაქო,
მინდა მუდამ გეალერსო
სიყვარულის არაკო.

დაე მუდამ დაგვეკოცნოს,
შენი ვწრო ქუჩები
მთაწმინდა და სოლოლაკი,
ლამაზმანთა ტუჩები.

ქალბატონი “ფინთიკოზა”,
გააკეთებს ისევ პოზას,
ხარფუხი და სოლოლაკი
ქალაქს ისევ ხიბლით მოსავს.

სამყაროში ამის სადარს,
ვერსად ნახავ, სადაც გინდა,
თბილისური ჭადრების ქვეშ,
დროც რა უცებ გაგვიფრინდა.

დრო გავიდა მაგრამ რა დრო,
თაობები თითქოს გაცვდა,
მე და შენ ხომ ტოლები ვართ?!
მარად დამდევს მე ეს განცდა!

----------------------------------------------

სკოლაში ჩემს შვილს, თბილისზე
ლექსის დაწერა დაავალეს და მიუხედავად იმისა, რომ
ჩვენ დავალება, ერთობლივი ძალებით, უბნის დონეზე ჩამოვიყვანეთ,
მან, მაინც დიდი მოწონება დაიმსახურა,

აი ისიც:

ვერელი ვარ

თბილისის უძველეს უბანში ვცხოვრობ,
სახელად ჰქვია ბებერი ვერა,
და რომ მიბრძანო სხვაგან ცხოვრება,
ვერ მივატოვებ, ვერა და ვერა!

აქ არის ჩემი, ლამაზი სახლი,
და შემიყვარდა პირველი გოგო,
აქვეა, ყველა ძმაკაცი ჩემი,
თბილისელი ვარ, ეს არის ბოლო!