ურემი


                          ურმის თვალმა, ჭრიალამ,
                          შარა აახმიანა,
                          ჩიტუნები ჟივილით
                          ცაში ააფრთხიალა.
                          კოფოზე შესკუპულმა
                          თედომ, თვალებბრიალამ,
                          ხმანარნარა ჩონგური
                          კოხტად ააწკრიალა.
                          ღიმილი გვიწყალობა
                          ცამ ნათელმა, კრიალამ,
                          ქარმა ღრუბლის ფთილები
                          ცეკვით დააბზრიალა.



                                                    ფუტკარი


                            ფუსფუსით და ბზუილით
                            თავს ევლება ყვავილებს,
                            გვიძღვნის ნობათს უშურველს;
                            თაფლს და ფიჭას ქარვისფერს,
                            სანთლითა და კელაპტრით,
                            ღმერთს, მაცხოვარს ადიდებს. 



                                                        ქოთანი



                                    ქოთქოთით და დუღილით
                                    გული გადაეღალა,
                                    ბზარებისგან, სხეული
                                    დაუსკდა, დაეღარა.
                                    მოაშორეს ჯამ-ჭურჭელს,
                                    ბაღში  მისცეს ადგილი,
                                    მიაბარეს პაწია,
                                    უნაზესი ყვავილი.
                                    ცრემლებს ყლაპავს; ,, დედობა
                                    არ ყოფილა ადვილი!''