ახლა ეს ფიქრი ადგილ-ადგილ წაისონეტებს,
ხსოვნა იფერთხავს დამტვერილ წლებს მძიმე კალთიდან,
და რომ მეგონა სათვალავში სულაც არ თვლიდა,
დრო გაჰყურებდა ჩემს განვლილ გზას თურმე, ლორნეტით...

შინაგანი ხმა ჩამძახოდა: - მარტო ვერ ივლი,
თუმცა, ისიც ჭირს, რომ უსიტყვოდ გამგებს მიაგნო...
სულ არ ჭირდება სასიცოცხლოდ ვნებას "ვიაგრა",
ემოცია თუ ას ვოლტს გირტყამს გულში დენივით...

ნელა მიჰყვები შენს ხერხემალს ზევით, მალებით,
ახვალ შუამდე, დაგორდები ისევ ფეხებთან,
იცი, რომ შენს მეტს ეს ტკივილი არც ვის ეხება,
რადგან ცხოვრება ისწავლება მხოლოდ წვალებით...

გადაგიზამთრდა, მერე ისევ გაგიზაფხულდა,
კალენდრის ფურცლებს შეაყვითლდნენ შენი განცდები,
წონასწორობის ჩარჩოს მიღმა, თუკი არ ვცდები,
ბოთლში ჩამწყვდეულ ჯინს მაინც ხდი ზოგჯერ სახურავს...

ხშირად არ ჩნდები შეხვედრებზე, წვეულებაზე,
დრომ ჩამოფერთხა შენს ცნობიერს ფუჭი სნობიზმი,
ახლა შენს თავთან შეხვედრა გაქვს, ისე, ცნობისთვის,
და სავიზიტო ბარათს ჰქვია - "ჩვეულ ნებაზე"...