ვერ დაველოდე გათენებას.
შენსკენ მეძახდა
გული
ვნებებზე მიჯაჭვული
შენი დალალით.
შევკაზმე ცხენი,
შუაღამე კუპრის ზღვას ჰგავდა
და არსად ჩანდა
სიბნელეში გზა-გასავალი.
ჩვენ ჩავუქროლეთ უღრან ტყეებს
და ფიქრის ჭალებს
ოხშივარივით ასდიოდა ოცნების ბოლი,
ვუქნევდი მათრახს,
ჩემი ცხენი ჩეხავდა ღამეს,
ვუყიჟინებდი,
მიფრინავდა, როგორც ნასროლი.
დასალიერთან შენ გამოჩნდი
-ძვირფასი ლანდი,
შენს წინ უფსკრული მოშიებულ ხახასა ხსნიდა.
უნაგირს მოვწყდი
და მიწაზე მძიმედ დავვარდი
და ჩემი ცხენი გადაეშვა უფსკრულში კლდიდან.
ის ჩაიჩეხა,
მიწამ შთანთქა,
არ მავიწყდება
მათრახის ცემა და საბრალო მისი თვალები,
შენ კი მეორე მხარეს იდექ ვით ქანდაკება,
ძვირფასი,
ცივი,
სასწაული,
და უკარები.
                             
გავიდა ხანი,
ცოდვის ვაშლი ბევრი ვიგემე,
სულში ძეგლები დაილეწა
ჩემგან ნათალი...
და როცა შენი ქანდაკებაც დავამსხვრიე  მე,
ნანგრევების ქვეშ დარჩა  ერთი
უბრალო ქალი...
და ამის შემდეგ გულმა შორეთს თავი ანება,
მოკვდა პოეტი
_ მოსტყდა ფრთები,
მიწას მოება...
მაინც ვერ მივხვდი,
შორეული სჯობს ბრწყინვალება,
თუ ახლობელი მოსაწყენი უბრალოება.