ისევ გათენდა,
ისევ ღრუბლები.
ნაცრისფერია არემარე, მზეც ნაცრისფერი,
ყველა სულიერს ან უსულო უბრალო საგანს
უცნაურობა შეუმოსავთ. მე გავიქცევი

წავალ სადმე.
უნდა წავედე.
(ვერ გავჩერდები ამ ოთახის ვიწრო კედლებში)
სასაფლაოსკენ გამიწია გულმა, არ ვიცი,
მგონი კითხვაზე პასუხს ვეძებ დიდი ხნის მკვდრებში.

ცოტა ვიარე,
მალე მივედი.
ჩავდექი მცირე ეზოებს შორის ზურგით მიწისკენ,
ანუ დავწექი ზუსტად ისე, როგორც ისინი
და მზერაც ისე. თავით შავ-თეთრ დასავლეთისკენ.

გამითბა გული
სისხლი ადუღდა.
ვიცანი სახლი, თითქოს ვნახე ჩემი სათოფეც.
დიდი ხანია, რომ დავეძებ სადღაც ზეცაში
და რომლის გამოც ეს სამყარო გადავაქოთე.

დიახ, ვიცანი
ეს ის მიწაა.
აი როგორი სამოსახლო მქონია თურმე
მთელ დედამიწას რომ დაიტევს, აი ისეთი.
მე აქ ვიშვები, აქ გავხდები გოლიათური.

არ მინდა მეტი,
საკმარისია,
გასაგებია ყველაფერი
არ მინდა მეტი.