შორი გზა გამოვიარე
ამ წუთისოფლის წესითა,
ახლა პირს ვუკრავ იარებს
ხანდახან ამოკვნესითა.

ჩემს კალოს როგორ ვლეწავდი
ვარამითა და ლხინითა,
როგორ არ გავხმი ხესავით
ხშირ-ხშირად შეძახილითა...

ვიტყვი, ბედს როგორ ვეწიე,
ან რა საცდელი ვცადეო,
რომ, რასაც ვერ დავეწიე,
დავჯექ და მოვუცადეო...

ჯვარს ვერ შევკადრე განგაში,
ვატარებ,ვით ღმერთს ენება,
რომ უსაზომო ტანჯვაში
მოვიდეს ბედნიერება...