ეს სახლი ისე აივსო ტკივილით,
შფოთავს და ჩვენი აღარაა...
დაგუბებულ უჰაერო სივრცეში
იმ ორსაც აღარ ყოფნის ჟანგბადი,
ვისთვისაც მე სუნთქვას ვიზოგავდი.
დიდი ხნის წინ დამთავრებულ სიცოცხლეს
მხოლოდ წერტილი აკლია
და იმ ორისთვის,
მხოლოდ იმ ორისთვის ვერ ვსვამ ამ წერტილს...
სახლმა, რომელიც ჩვენი აღარაა,
სუნთქვა შეწყვიტა,
ჩაქრა სინათლე,
მომეცი ძალა წასვლის...
იქნებ გადავრჩე.