შენ ხეებს აწყობ შენიდან და -
-ზურგით ქარისკენ,
სადღაც წისქვილებს მოაქვთ ხორბლის
თავთავთა მტვერი,
მე ვერაფერი ვერ გავიგე,
და ვერც გავიგებ,
ამბობ რომ ბოლო ამოსუნთქვის
სიმღერას მღერი.
შენ აპროტესებ იმდენ რამეს,
და უფრო მეტად
გინდა რომ თურმე,
(უსაზღვრობის გაგაკრან ბოძზე)
და ყოველ ღამით
თბილისი რომ დაიწყებს ხვნეშას,
შენ უძილობა გერევა და
ხანდახან გოდებ.
შვილმკდვარ
ან არ მკვდარ,
და არ შემდგარ დედებზე მეტად.
ფერდებს გატკიებს,
და გულს გირევს უნაყოფობა.
ცოტას გაუძლებ,
ცოტას კიდევ,
ბოლო ღერს მოწევ,
მერე გააფრენს ფანჯრებიდან
უსასრულობა...
შენ ხეებს აწყობ შენიდან და -
-ზურგით ქარისკენ.

პ.ს. იყოს ეს აქ ))