ვარსკვლავთან გვაშორებს მანძილი – მიწის და ღრუბლების სხვაობით,
და მთელი სხვაობა რიგია – მოხუცი, რომ უცდის პენსიას,
შენ უნდა დატოვო, წახვიდე და მერე ხსოვნაში გაება,
შენ მაინც მიზანში დროდადრო, დროდადრო შენ მაინც გესვრიან

ქალები გაზაფხულს, გესვრიან ღიმილებს ჩავლითი ესკიზით
და მთელი დღეები შერჩები მაგ სროლის მიზეზის სატბორეთს,
მიხვდები იმასაც, შედეგი ნულია, უბრალოდ ეს კია,
მოხვედრის ეფექტი, წინა გულს იმავე განწყობით დატორავს….

ამგვარად გიჩნდება სურვილი – რწმენების ჯერი, რომ დატენო,
ამგვარად ჩაუდგე ფრონტის ხაზს, მაგრამ ის ფრონტებიც სად არი?!
ამგვარად ფასია ამდენი და იცი, რომ არ ღირს ამდენად,
როდესაც სარჩევის მიხედვით მიაგნებ არჩევანს – ვადამდელს..

და მერე დაგხედავს ქედმაღლურ ინსტიქტით წყლიანი რქოვანა
მთვარის და ვარსკვლავი – მოხუცი თვალების სიკვდილთან ციმციმი,
შენ – ზემოთ ნათქვამი გქვია და ხომ ხედავ ჩავლითაც გქოლავენ,
რად გინდა ღიმილი, უყურე ტოტებს და გიჟივით იცინე…..

ასეა, გვაშორებს მანძილი – მიწის და ღრუბლების სხვაობით,
და ახლა დრო არის წახვიდე, დრო არის ხსოვნაში გაება…..