- გიყვარვარ?!
- ძალიან.
- მაშინ მოდი ჩემთან!
- შენთან არ ვარ?
- არა, უფრო ახლოს მოდი და მაკოცე!
- სირცხვილია, გვიყურებენ.
- ესეიგი არ გიყვარვარ!
- როგორ არა!.. პუა... აჰა, ხომ გაკოცე?!
- ეგ რა კოცნაა?! ვერც კი ვიგრძენი.
- რომ გვიყურებენ?!
- მერე რა, გვიყურონ, იმათ რა, არ უყვართ?!
- კი, ალბათ...
- ჰო და მოდი ბიჭო, მაკოცე!.. შენ ხომ გინდა, რომ გავმრავლდეთ და ბევრი ვიყოთ?!
- კი, მინდა, ალბათ...
- მოდი მერე, ნუ გეშინია, ისინი ჩვენ არაფერს დაგვიშავებენ.
- მართლა?.. მაშინ კარგი, მოვალ...
- პუა... აი ესეც შენ ბიჭი...
- ვაი, რა კარგი იყო!.. პუა... აი ესეც შენ გოგო...
- პუა... აი ესეც ბიჭი...
- პუა... აი ესეც გოგო...
- პუა... კიდევ ბიჭი...
- პუა... კიდევ გოგო...

- დედიკო, დედიკო, აი ნახე რა დაგიწერე.
- რა დამიწერე შვილო?
- შენ სამსახურში, მიკროსკოპში, უჯრედები რომ მანახე და მითხარი მრავლდებიანო, აი იმათი სიყვარულის ამბავი დავწერე.
- აბა წამაკითხე... ვაი რა კარგი ხარ შვილო!.. თან, ალბათ, სიზმარას უყურებდი, არა?!
- კი... დედიკო როგორ მიხვდი?.. ძაან კარგი მულტფილმია, ძაან მომეწინა და...
- აბა, ახლა გამოტყდი, სკოლაში რომელმა გოგომ გაკოცა!
- ოოო...
- კარგი შვილო, კარგი, მაგრამ უჯრედებს ერთმანეთის სიყვარული რომ არ შეუძლიათ.
- აბა, ისე როგორ მრავლდებიან?!
- მარტო შვილო, მარტო, თავისით.
- მარტო?.. მარტო რატომ?!
- რატომ არ ვიცი, მაგრამ თუ გინდა აგიხსნი როგორ.
- როგორ?!. როგორ სულ არ მაინტერესებს!..