მუნჯი ვარ.
მოვედი შენთან თოხარიკით
და გესაუბრები პოეზიაზე,
რომელიც სადღაც არსებობს ჩვენს შორის.
ჰო, მე, მუნჯი ვსაუბრობ იმაზე,
რაც შენ უკეთ იცი, მაგრამ ამაოა შენი სიტყვა.
თუ გავჩუმდი,
მაშინ დამარხეთ პოეზია და დაიტირეთ ცივი ცრემლებით.
დარჩება სიცარიელე.
ჰო,
ამოთხარეთ საფლავიდან მხოლოდ მკვდრები,
სხვებს ხელი არ ახლოთ და დამარხეთ ლექსები.
მაშინ, უკანასკნელად ავმეტყველდები:
შენ პოეტი ხარ.
მე _ არა.
მე მიყვარს პოეზია.
შენ _ არა.

და დასასრულს
ს ი ც ა რ ი ე ლ ე !