დღეები თენდება ისეთები,
ზოგჯერ კა დარიც რომ ავდარია,
თქვენმა შინით წასვლამ, აღარ მასვლამ,
ყველაის ჟამ-კარი, არ-დარია.
გაუნაცრისფერდა მშობლებს ფიქრი,
ეს წუთისოფელიც უკეთურობს,
ან შენ ვის წყალ-ჭალას ჩაეხუტე,
ან ცოლ-შვილს რა უყავი უბედურო.
თალხები ჩააცვი დას და დედას,
ბეჭებში წახრილა მამაშენი,
და ეს საბოლოო საჩუქარი,
იყოს თქვენი ხსოვნის გადარჩენის.