გაზაფხული – წელიწადის დილა. შენ ამ დილის ნათელი, ხე-პირველი, გამოღვიძება-განახლების მაცნე-მახარობელი.
  ხევ დიდსახელავ, ამ მიწა-წყლის პირმშოვ, ამ მთა-ბარის პირველო  გახარებავ, აღტკინებავ, მიწის ამოყივლებავ თუ ცის გახსნა-გამონათებავ, მკვლავთეთრავ და კაბათეთრავ, დიდ-პატარის სისხლის აჩქარებავ თუ აჩქროლებავ, დედოფალო პირმომცინარო!
  შენი ჯიშის ჩოხოსნები რა იქნენ?!
  ტყემალი – დიდება წარსულში დარჩენილი და მხოლოდღა სახელში შემორჩენილი; ჯარი ხეთა – მამრთა და მდედრთა – უთვალავი წლების წინ ერთად მოყვავილე.
  ტყემალი – ტყე მალი, სხვა ტყეზე სწრაფი თუ მარდი, დამსწრები, ტყეებს შორის პირველი, სხვებზე ადრე გაღვიძებული თუ კვირტაფეთქებული.
  კაბათეთრყვავილიანნო! თქვენი ტყე რა იქნა?!
  ასე უღმერთოდ ვინ აჩეხა, ასე უმოწყალოდ ვინ ამოძირკვა, ფესვი ვინ ამოუგდო? თქვენი ტყის სიქათქათემ გული ვის აღუვსო შურით და ბოღმით, გონი ვის დაუბნელა?                                                     
  უპატრონო დედოფლებო! თქვენი მოდგმის პატრონები რა იქნენ?! 
  თქვენგნით გულანთებულებს გული ვინ მოუკლა, თავმოწონებულებს სიხარული ვინ წაჰგვარა, თვალცეცხლიანებს ალი ვინ ჩაუქრო?! მომხდურთა ხელით ამოწყდნენ თუ თქვენი გულის მოსაგებად გაიმეტეს ერთურთი? იქნებ ცხრა მთა გადმოვლილმა თუ ხევ-ხევ შემოხეტებულმა ქარებმა გაცდუნეს, ვითარცა უცხო ზღვაოსანმა კოლხი ქალი? ან იქნებ თქვენი სილამაზით გაამაყებულებს მედიდურობა დასჩემდათ და სიდარბაისლეს ხელი აუქნიეს? ვაითუ სიამაყე ამპარტავნობად ექცათ!
  ჰმ... ადრე ტყე იყავით. მერე და მერე კი... გათითოტყემალდით. ყველა ეზო-კარსა თუ ბაღ-ბოსტანს თითო ნერგად შემორჩით, უფრო კი – შემოგარჩინეს.
  თქვენგან აწი ტყე ვინღამ შექმნას!?
  იქნებ გაუცხოების აულაგმავმა სურვილმა გძლიათ, ვნებააწყვეტილ ქარებთან შარი-შური მოგაწყურათ და ორღობეებსა თუ ქუჩა-შუკებში გათითოხებულები გამოგდენათ?
  ნეტავ რომელი მხრით იმძლავრა გადაშენების ბზარმა? 

  დაღმართს ჩაყოლებული ბაღის ბოლოში, საცალფეხო გზასთან და მეზობლის ღობესთან დგას ფოთლებწითელი, ვარდისფრად ყვავილშეფაკლული თქვენი ჯიშის და-ნათესავი.     
  ნეტავ ფოთოლი რამ გაუწითლა, ან ყვავილი რამ შეუფაკლა?
  ნეტავ...