/სოსო მეშველიანს/

სოსო, ჩემს გულში რომ გაშალე, ძმაო, კარავი,
იმ კარავს მთვარე წამოადგა ქვემო სვანეთის.
ასე მგონია, აღარ დამრჩა ქვეყნად არავინ,
ვარ ერთი მწირი პოეტი და მოხეტიალე...
მოდი, ეს ღამეც გავათენოთ, ოხერ–ტიალი,
რა გამოგვილევს გულს და ლექსს და სადღეგრძელოებს?..
ჰეი, ამიგოს!
დაე, მტერმაც და მოყვარემაც ერთად გაიგოს:
ჩვენ ბედიიდან ბედიაში გადავფრინდებით,
ჩვენ არჩანდადან არჩანდაში გადავფრინდებით,
თან გვექნება ორი ბილეთი,
და ის, მეორე,
უსათუოდ გამომგზავრების!..


Сосо, братец, в моём сердце поставил  палатку, _
Освещена  она нежным светом Сванетии  луны.
Один я остался, бродящий поэт, на всём белом свете, _
Нет никого рядом, ни души... Нет даже страны,

Отчизны... Так выпьем же братец,  родимый,
Выпьем за всех и за вся...  Кто зачерпнет стихов из груди?
Эй, амигос! 
Пусть слышат  враги  и друзя, в этом взбалмошенном мире,
Что мы вместе, - слышите? - Мы вместе с тобой полетим


Из Арчанды в Арчанда, в Бедию Нашу из Вашей...
И возмём два билета тебе, да и мне два билета нужны...
Тот, второй билет возвратит  на Отчизну нас снова,
Что одна она, нет на земле другой такой стороны!