ეშხი დამათრობს, მამღერებს
ნაზად დაქარგულ ფერების,
და ლივ-ლივ ტბისგან არეკლილ,
აზიდულ მთისა წვერების.

მაგრამ მთას წვერი სად უჩანს,
იქ ხომ ღრუბლები ცურავენ,
ქარით მიფანტულ-მოფანტულთ
ქუდად რომ დაიხურავენ.

იქით მზეც მოჩანს სიცოცხლის,
ბალახს მხნედ ააბიბინებს,
მის შემხედვარე ლოდიც კი,
ცქერითა ტკბება ღიღინებს.

მეც ისე მხიბლავს, შეუძლოს
გულში კვლავ შემაძლებინებს,
და დაბრუნებულს მიწაზე,
ბევრ ციხეს ამაღებინებს!!!